ANTONTE

Antonte  volvín  ser neno,

A carambola da vida

Levóume de novo preto

Dos meus primeiros bicos

Dos meus primeiros berros

No peito da miña nai

 Axeitaba a cabeza

 Durmía no seu regazo

Como os séculos na pedra

A faciana contra a lúa

Espello de caramelos

 Boca aberta de par en par

Botaba océanos no eido

Sempre  lonxe dos magostos

Peregrino doutras terras

Atopáronme  furtivos

Pasei a noite en vela

A carón do fuxitivo

Das máis terribles lendas

Silandeiros os meus ollos

Esgotaban as ofrendas

Xogando cos bicos, tolo

Polos beizos dunha nena

 Cheguei cedo a árbore

Máis grande da miña aldea

Onde clavamos os nosos

Nomes,  baixada xa a maréa

Enrrolamos os corazóns

E medramos nas silveiras

Así pasaron os anos

Pentando   tódalas fiestras

E tornei  a vella escola

Cemiterio das ideas

Xirando  como unha estrela

Achegueime  ata igrexa

Alí, sobre o altar do medo

Furei  miñas cadeas

A lingua longa e torda

Lamíu os pes da terra

Como una xunta de bois

Surcando  fugaz beleza

Toquei  fondo nas raíces

Macerei as miñas herbas

E agora sei que nunca

Tiven o que xa perdera

Antonte volvín  ser neno,

A carambola da vida

Levóume de novo preto

Dos meus primeiros pasos

Dos meus primeiros versos