jueves, 29 de diciembre de 2011

MELENAS DE LIRIO (Letra canción)


No hay razones que busquen cobijo
Detrás de una estrella,
Ni miradas que esquiven la tuya
Antes de perderla.
No hay motivos que invoquen la duda
Ni suspiros que valgan la pena,
No hay milagros que curen la ausencia
De cosas pequeñas.

No hay relojes que ocupen un tiempo
Recién apagado,
Ni reflejos que oculten la luna
Detrás de un pecado.
No hay distancia que anule la sombra.
Ni canciones que evoquen cadencias,
Sólo queda un oasis caduco
De viejas presencias.

¿Qué será de esa casa desnuda
De blancos delirios?
Con tu pata quebrada llenando
Rincones dormidos.
¿Qué será de ese abuelo hechizado?
Testarudo de tercos ladridos.
¿Qué diré si los niños preguntan
Ahora que te has ido?

No hay silencio que llene el vacio
Del que no ha venido
A sembrar con su rastro de sueños
Paraísos perdidos.
Hoy me aferro a las cosas sencillas.
Al indulto que dicta el olvido.
Bonachón de mirada escondida
Y melenas de lirio.

domingo, 18 de diciembre de 2011

OS ESQUECIDOS


Cando o lume afoge as follas molladas
Dunha vida remota e calada,
Cando o destiño xoge as cartas…. E ás tres en raia
¡Cando a forza do vento peine  canas …!
Un  home e unha muller  rebotarán nas olladas
Que dende o alto botaranlle  persoas que o seu lado pasan.
Mentras chove nas rúas , chorrean as almas…

Nai, atópome só fronte á morte,
Ese paraíso incerto sen escalas nin norte.
Nesta estación estamos os esquecidos,
Estamos os mortos e tamén os vivos…
Se alguén nos vise lembrade
Que  tan só somos  mendigos…
 San Cristobaliño de forza minguada
Fai o que pode  nesta mudanza.
Ti que fuxiches do inferno coas  mans queimadas
Tira a primeira pedra ó mártir das palabras

Máis Non hai Deus que poida xuntar estrofas
Dunha vida sen rima, nunha noite  asasina…
¡Axiña, axiña, axiña xa chega a rapaciña.!
Vai de fóra a dentro,vai de dentro a fóra
 Vai lonxe de ser certo , vai onde as papoulas
Transcende  a dor do corpo achegándose ata o verso
E xira , e xira, e xira para escoitar o universo.

Nai ,teño a pel coas feridas abertas
Son  indixente e fai moita friaxe na eira
Xa vexo a Cristobalíño vello movendo a man
Hoxe non é a miña hora, mañá …Deus dirá.

viernes, 9 de diciembre de 2011

ONCE ANOS E UN DÍA

Fai hoxe once anos e un día
Fermosa condena de amor
É agora a miña vida…

Muller que chegas  de lonxe
Ata a beira do barbeito
 Levas  perfume de bico
Para xerminar   silencios

A noite está pechada
E teño medo ó vento
Que muxe como unha gaita
Ancestral os meus latexos

Compañeira  si unha bágoa
Limpara  os tres pes do tempo
Racharían as ausencias,
Volverían  do desterro.

A virxen de tódalas neves
Está no seu altar de escuma
Unha vella caracola
Faille coxegas coa lúa

Desperta sono ferido
A carón doutra terra
Unha vagalume de prata
Voa polas verdes vereas

Muller de longos cabelos
Puro metal de Andalucía
Corazón de fajalauza
E celme a manzanilla

Fai hoxe once anos e un día
Fermosa condena de amor
É agora a miña vida…