jueves, 29 de diciembre de 2011

MELENAS DE LIRIO (Letra canción)


No hay razones que busquen cobijo
Detrás de una estrella,
Ni miradas que esquiven la tuya
Antes de perderla.
No hay motivos que invoquen la duda
Ni suspiros que valgan la pena,
No hay milagros que curen la ausencia
De cosas pequeñas.

No hay relojes que ocupen un tiempo
Recién apagado,
Ni reflejos que oculten la luna
Detrás de un pecado.
No hay distancia que anule la sombra.
Ni canciones que evoquen cadencias,
Sólo queda un oasis caduco
De viejas presencias.

¿Qué será de esa casa desnuda
De blancos delirios?
Con tu pata quebrada llenando
Rincones dormidos.
¿Qué será de ese abuelo hechizado?
Testarudo de tercos ladridos.
¿Qué diré si los niños preguntan
Ahora que te has ido?

No hay silencio que llene el vacio
Del que no ha venido
A sembrar con su rastro de sueños
Paraísos perdidos.
Hoy me aferro a las cosas sencillas.
Al indulto que dicta el olvido.
Bonachón de mirada escondida
Y melenas de lirio.

domingo, 18 de diciembre de 2011

OS ESQUECIDOS


Cando o lume afoge as follas molladas
Dunha vida remota e calada,
Cando o destiño xoge as cartas…. E ás tres en raia
¡Cando a forza do vento peine  canas …!
Un  home e unha muller  rebotarán nas olladas
Que dende o alto botaranlle  persoas que o seu lado pasan.
Mentras chove nas rúas , chorrean as almas…

Nai, atópome só fronte á morte,
Ese paraíso incerto sen escalas nin norte.
Nesta estación estamos os esquecidos,
Estamos os mortos e tamén os vivos…
Se alguén nos vise lembrade
Que  tan só somos  mendigos…
 San Cristobaliño de forza minguada
Fai o que pode  nesta mudanza.
Ti que fuxiches do inferno coas  mans queimadas
Tira a primeira pedra ó mártir das palabras

Máis Non hai Deus que poida xuntar estrofas
Dunha vida sen rima, nunha noite  asasina…
¡Axiña, axiña, axiña xa chega a rapaciña.!
Vai de fóra a dentro,vai de dentro a fóra
 Vai lonxe de ser certo , vai onde as papoulas
Transcende  a dor do corpo achegándose ata o verso
E xira , e xira, e xira para escoitar o universo.

Nai ,teño a pel coas feridas abertas
Son  indixente e fai moita friaxe na eira
Xa vexo a Cristobalíño vello movendo a man
Hoxe non é a miña hora, mañá …Deus dirá.

viernes, 9 de diciembre de 2011

ONCE ANOS E UN DÍA

Fai hoxe once anos e un día
Fermosa condena de amor
É agora a miña vida…

Muller que chegas  de lonxe
Ata a beira do barbeito
 Levas  perfume de bico
Para xerminar   silencios

A noite está pechada
E teño medo ó vento
Que muxe como unha gaita
Ancestral os meus latexos

Compañeira  si unha bágoa
Limpara  os tres pes do tempo
Racharían as ausencias,
Volverían  do desterro.

A virxen de tódalas neves
Está no seu altar de escuma
Unha vella caracola
Faille coxegas coa lúa

Desperta sono ferido
A carón doutra terra
Unha vagalume de prata
Voa polas verdes vereas

Muller de longos cabelos
Puro metal de Andalucía
Corazón de fajalauza
E celme a manzanilla

Fai hoxe once anos e un día
Fermosa condena de amor
É agora a miña vida…

miércoles, 30 de noviembre de 2011

CRISIS (con luna al fondo)

Cerrad las puertas del gran cielo,
Ved como se  desnudan los bolsillos
Ved como la corteza se entreabre
Ahita de guardar tanto asesino.

Ved la impotencia de unas manos
El  escalofrío del recién llegado,
Ved la agonía de los infiernos
En el ancho mar de crucificados.

Cerrad  los balcones a la  lluvia
Las nubes llenas están de agujeros
Agazapados los cuatro jinetes
Esperan la explosión del aguacero

Ved como el tiempo regurgita
Las entrañas del lejano Medievo
Su  coartada se agazapa en los diarios
Y en  los negros templos del dinero 

Levitan sobre nosotros  mercados
Desplomes, recortes  y nidos de armas,
La bolsa o la vida, la ley de la  trampa
Desahucios…y en la noche fantasmas.


Mientras la luna serpiente lenta
Jinete de mares y de montañas
Desliza su cuerpo puro y desnudo
Hacia los umbrales de la mañana

domingo, 27 de noviembre de 2011

jueves, 24 de noviembre de 2011

LAS RAÍCES DE LO OCULTO


Levanto estatuas caídas en la última contienda,
Acaricio su tersura de mármol confundido
Y busco en el destello de mi hueso el camino
Limpio de besos, que me arrastre al fondo de la tierra.

Araño la vergüenza acumulada en las banderas
Aparto con la mano, el corazón de su latido,
Y dirijo contra el viento rencores de enemigo
Furias que enmudecen antiguos cantos de sirena.

Recojo los desechos de los campos arrasados,
Donde la vida y sus quehaceres pasean cual sonámbulos
Por caminos sin destino, por caminos de quebranto.

Con pala en tierra bato olas de repetidos surcos,
Donde encuentra la carne su talle amputado
Y vuelven a gemir las viejas raíces de lo oculto.

jueves, 17 de noviembre de 2011

AUSENCIAS


¿Quién podrá disuadirme de la muerte?
Si  detrás de éste, mi pecho enamorado
Busco y sólo encuentro un ruiseñor atormentado
Acerico de mi pena,  herido por quererte.

¿Quién podrá acoger a este cuerpo penitente?
Entre los besos de otros besos atrapado
Y así purificar la anatomía de un pasado
Antídoto para el veneno que es perderte.

Volveré  a encontrar la manera de esconderte.
Dar ancho  cobijo a tu vientre sepultado,
Pues es destino esquivo la suerte del penado.

Todo lo que fue ya es nada. En la  pena apoyado
Sin bastón ni cayado,  grito tu nombre al verte
Como un peregrino  tras los pasos de la muerte.