Aínda non sei cando fuxirá esta néboa
Que có paso dos días enquistouse nos
teus ollos. Sequera sei, nesta hora, se esta néboa emerxerá
Como río de lava fría, esqueleto puro o inerte mineral.
Pero sei, que os oasis desta espera
Non se atopan nos paraísos derruídos polo tempo
Nin nas trincheiras do desamor máis lúcido.
Con todo, teño a luz do meu soño enterrado
Na baixamar dos teus bicos
Onde a dor comparte mesa co desengano
E a morte e un animal de compañía.
Por riba
das polas esquecidas do vento
O meu pranto xa recoñece os camiños do
desterroE vaga polos estreitos corredores dos quirófanos,
Xunto as sombras do berro máis vello,
Aló da esperanza, axiña no ceo.
Máis terei que mirar atrás para lembrar o baleiro
Porque as cousas lonxevas só teñen apoio No escorzo deste agónico inverno
Que se espeta unha e outra vez
Contra o fatal destino que morre no verso.
