OS ESQUECIDOS

Cando o lume afoge as follas molladas

Dunha vida remota e calada,

Cando o destiño xoge as cartas…. E ás tres en raia

¡Cando a forza do vento peine  canas …!

Un  home e unha muller  rebotarán nas olladas

Que dende o alto botaranlle  persoas que o seu lado pasan.

Mentras chove nas rúas , chorrean as almas…

Nai, atópome só fronte á morte,

Ese paraíso incerto sen escalas nin norte.

Nesta estación estamos os esquecidos,

Estamos os mortos e tamén os vivos…

Se alguén nos vise lembrade

Que  tan só somos  mendigos…

 San Cristobaliño de forza minguada

Fai o que pode  nesta mudanza.

Ti que fuxiches do inferno coas  mans queimadas

Tira a primeira pedra ó mártir das palabras

Máis Non hai Deus que poida xuntar estrofas

Dunha vida sen rima, nunha noite  asasina…

¡Axiña, axiña, axiña xa chega a rapaciña.!

Vai de fóra a dentro,vai de dentro a fóra

 Vai lonxe de ser certo , vai onde as papoulas

Transcende  a dor do corpo achegándose ata o verso

E xira , e xira, e xira para escoitar o universo.

Nai ,teño a pel coas feridas abertas

Son  indixente e fai moita friaxe na eira

Xa vexo a Cristobalíño vello movendo a man

Hoxe non é a miña hora, mañá …Deus dirá.