IRMÁ

Choro a túa partida

Con bágoas que anubran

O esqueleto das palabras.

Baixan mortas de sede

Ata o precipicio dos soños

Onde latexan as cicatrices

Á espera dun milagre.

Irmá, teño no peito gardadas

Unha árbore de escuma,

Un querubín feito cachizas

E un regato malferido

Ateigado de lembranzas.

Nos farrapos da miña memoria

As neuronas sen rumbo

Percorren o universo

Só para poder descifrar

a linguaxe da túa alma.