AÍNDA

Aínda non sei cando fuxirá esta néboa

Que có paso dos días enquistouse nos teus ollos.  
Sequera sei, nesta hora, se esta  néboa emerxerá
Como río de lava fría, esqueleto puro o inerte mineral.

Pero sei, que os oasis desta espera
Non se atopan nos paraísos derruídos polo tempo
Nin nas trincheiras do desamor máis lúcido.
Con todo, teño a luz do meu  soño enterrado
Na baixamar dos teus bicos
Onde a dor comparte mesa co desengano
E a morte e un animal de compañía.

Por riba  das polas  esquecidas do vento

O meu pranto xa recoñece os camiños do desterro
E vaga  polos estreitos corredores dos quirófanos,
Xunto as sombras do berro máis vello,
Aló da esperanza, axiña no ceo.

Máis terei que mirar atrás  para lembrar o baleiro

Porque as cousas lonxevas só teñen  apoio
No escorzo deste agónico inverno
Que se espeta unha e outra vez
Contra o fatal destino que morre no verso.