Lonxe da noite, noutra banda da semente
Morreu a miña ledicia, morreu o meu contento.
Xa non haberá bicos collidos polas bágoas
Perseguindo non sei que outro sono desperto
Corpos espidos , palpitando,silandeiros
Iranse detrás da marea que leva o tempo.
Agochados na memoria sempre tiveron
un beiravías para as penas, un lume perpetuo.
¿Quen ten un grolo de terra firme onde chorar
Polo sorriso fuxido dun neno?
A xeada da mañá medita súa vixilia
Sobre as lamas do novo inverno.
Ten a súa caricia os días contados
Pero a miña alma aínda espera
O derradeiro milagre do barro.
No hay comentarios:
Publicar un comentario